De mooie reden waarom mijn blog nogal stil heeft gestaan…

Lieve mensen, lieve iedereen die nog meeleest. Na een radiostilte van meer dan twee jaar is het nog maar de vraag wie deze blog nog weet te vinden :- ) Lange tijd was er een groot gebrek aan inspiratie en verhalen. Sinds april 2015 heb ik met mijn voeten aan de grond in een andere wereld geleefd. Een mooie, bijzondere en intensieve wereld vol liefde en poepluiers! Als je mij toevallig volgt op Instagram dan heb je inmiddels al wel wat foto’s voorbij zien komen van de reden waarom deze blog zo lang stil heeft gestaan: op 1-1-2016 is ons zoontje Maas geboren! En daarmee stond ons leven in het teken van dit vrolijke lieve mannetje, die inmiddels al weer zijn tweede verjaardag heeft gevierd. Met zijn komst veranderde mijn vliegende bestaan ook in een klap, want zodra je zwanger bent mag je niet meer vliegen (althans, niet werkend). Gelukkig zijn er dan op kantoor verschillende mogelijkheden voor vervangend werk en vanwege mijn ervaring met communicatieprojecten kwam ik op een heel leuke kantoorplek terecht: de communicatieafdeling van Inflight Services. Inmiddels werk ik daar nog steeds, waardoor ik veel minder vlieg (nog maar 20%) en concreet betekent dit dat ongeveer eens per zeven, acht weken het mooie uniform weer uit de kast komt!

Maas ongeveer 1 jaar oud


Je zou het bijna vergeten…wat een baan!

 

Er wordt me regelmatig gevraagd of ik het vliegen niet helemaal op zou willen geven nu ik mama ben. Het antwoord daarop is nog altijd nee 🙂 Het is heel erg fijn om ’s avonds gewoon thuis met mijn twee allerliefsten aan tafel te zitten. Meer regelmaat te hebben. Mijn kantoorbaan is super leuk. En ik vind het ook heel fijn om op kantoor een team van vaste collega’s te hebben. Maar ik hou ook nog altijd zo ontzettend van het vliegen! Het moment dat ik mijn uniform aantrek begint er altijd iets te kriebelen, en vraag ik me af: wat gaat vandaag weer brengen? Met welke collega’s vlieg ik, wie zijn de passagiers in mijn werkgebied? Wat ga ik doen in mijn  vrije tijd op de route?

Het leven met Maas was al snel de gewoonste zaak van de wereld (soort van 😉 ) en met mijn leuke baan op kantoor was ik het bijna vergeten; hoe bijzonder het vliegen nog iedere keer is. Ik ontmoet interessante mensen, heb leuke gesprekken, kom op mooie plaatsen en deze baan is echt een stukje van mijzelf. Natuurlijk doet iedere baby of peuter aan boord me Maas denken, en dan mis ik thuis, maar niet op een vervelende manier. Juist omdat het thuis zo goed gaat kan ik hier aan boord staan, en doen wat ik zo leuk vind. En hoe lekker is het om zo nu en dan even een moment voor jezelf te hebben, want dat krijg je kado met deze baan!

Bijzonder: ‘Alleen’ op de boot in Bangkok

Een van mijn eerste vluchten was een vierdaagse Bangkok, en kwam ik als herboren thuis. Na het ontbijt in het heerlijke hotel stond ik op een vlonder aan de rivier te wachten, op een bootje die me naar de andere kant van de stad zou brengen. Ik stond wat voor me uit te staren, het zonnetje scheen en het was lekker warm. Om me heen stonden blije toeristen, Thaise families en mensen die naar hun werk gingen. En ik stond daar, zonder tijd en zonder precies te weten waar ik uit zou komen. De boot arriveerde en ik nam plaats tussen de massa, want de boot was overvol. Middenin die drukte, de broeierige warmte en de dampende diesel geur. En tegelijk voelde ik het kippenvel ontstaan op mijn armen, want ik voelde me zo ontzettend vrij! Ik ‘alleen’ op die boot, just me. Dit gevoel is onbeschrijflijk, iets wat voorheen best gewoon was maar nu zo bijzonder!

Mijn hoofd schakelt weer om naar thuis zodra ik in het hotel ben aangekomen. Dan wil ik zo graag even horen hoe de dag thuis is geweest. Inchecken, snel omrekenen hoe laat het thuis is en of er nog gebeld kan worden. Wat een luxe dat je tegenwoordig aan de andere kant van de wereld ook thuis ‘aan tafel’ kunt zitten door even via Facetime in te bellen. Dit klinkt trouwens makkelijker en romantischer dan het is, want de voorwaarde is wel dat er een supergoede wifi is en helaas blijkt dat nog niet overal even goed geregeld. Daarbij is het door de tijdsverschillen vaak ook heel lastig te plannen. Maar dan is er nog WhatsApp, waardoor je echt geen moment hoeft te missen. Gelukkig stromen de foto’s vaak binnen zodra ik weer WiFi heb en ook dat gevoel is onbeschrijflijk fijn!

Vliegen en schrijven

Net als het vliegen en reizen hoort deze blog ook nog steeds bij mij en ik vind het superleuk om weer een blog te typen! Een nieuw thema, want de vorige layout is inclusief alle foto’s verloren gegaan bij een (ro)bot aanval. Omdat ik niet zo vaak vlieg en mijn vrije tijd besteed op de kinderboerderij of met Bumba besteed, zal ik minder regelmatig iets posten. In de tussentijd is het ook superhip geworden om te vloggen maar ik ben er nog niet over uit of dat bij mij past. De enige social media die ik regelmatig gebruik is Instagram, waar ik me soms ook waag aan een video op stories, dus mocht je het leuk vinden kun je me natuurlijk daar volgen!

Op naar mooie nieuwe vluchten, bestemmingen en reizen!

“Travel and change of place impart new vigor to the mind.” – Seneca

1 gedachte over “De mooie reden waarom mijn blog nogal stil heeft gestaan…

Geef een reactie