Travel: het “Aventureiro” in Brazilië

20140606-002417-1457048.jpg

Na een hele lange vlucht en een paar caipirinha’s met Anne op het strand val ik in een heerlijk diepe slaap…

Het is raar en zo gewoon tegelijk, ik ben in Brazilië en zit op het strand van de Copacabana met Anne -een oude schoolvriendin- te kletsen en caipirinha’s te drinken, in het   land waar zij inmiddels zo’n 6 jaar geleden is neergestreken. An, met haar blonde haren en blauwe ogen…ze is niets veranderd en toch heb ik haar al jaren niet gezien, het is vooral via Facebook dat ik kan volgen wat ze allemaal meemaakt in Rio.

Om het feest compleet te maken is Marieke ook in Brazilië, of eigenlijk is het meer zo dat ik nu ook in Brazilië ben, want Marieke is er al bijna 3 weken en heeft een reis naar Rio geboekt om een bezoekje aan An te brengen. Even kort hoe het zit, Marieke ken ik al ruim 30 jaar, ze was altijd mijn buurmeisje. Marieke haar ouders besloten te verhuizen en zo kwam Marieke naast Anne te wonen, en in de eerste klas van de havo kwam ik bij An in de klas. Marieke ging naar een andere school maar dat mocht de pret niet drukken, want we zagen elkaar wekelijks bij de basketbaltraining en de vele meidenavonden, tienertours en later op de dansvloer!

Op zoek naar Marieke
’s Ochtends word ik om 6 uur opgehaald door Anne en haar vriend Leo. We gaan op weg maar Angra dos Reis, 150 KM ten zuiden van Rio waar Marieke ook zal zijn. De navigatie brengt ons via allerlei kleine straatjes naar een plek waar je eigenlijk niet wil zijn. Het moet hier echt zijn maar we beginnen ons steeds meer af te vragen waar Marieke hier geslapen heeft en vooral hoe…en ineens zien we een witte muur met een deur met het juiste huisnummer, maar de deur zit op slot en de bel is stuk. Maar we zien Marieke haar rugzak staan! Dat kan kloppen want Marieke is ondertussen boodschappen halen voor het ontbijt op het eiland. We gaan vanaf Angra met een boot naar Aveinturero, op het eiland Ilha Grande. An heeft ondertussen contact met een mannetje van de boot en ze laat hem weten dat we er bijna zijn. Het zonnetje schijnt heerlijk en net als we een kopje koffie hebben gehaald bij de bakker zien we Marieke aankomen. We zijn compleet! Via het toerismecentrum organiseren we bandjes om toegang te krijgen tot Aveinturero, wat behoort tot beschermd natuurgebied waardoor er niet te veel toeristen tegelijk naartoe kunnen. We lopen naar de plek waar de boot moet zijn maar horen dat de man geen boot heeft vanwege het slechte weer. De zon schijnt volop en de wolken in de lucht voorspellen in onze ogen niets geks. Gelukkig ligt de haven vol boten en vinden we een andere boot die ons voor 25 Reial naar het eiland brengt. Hup aan boord en een lekker plekje in de zon zoeken.. Na een half uur -we liggen nog steeds rustig aan wal te wachten- horen we dat we er weer vanaf moeten want er is een grote boot in aantocht die zijn visvoorraad komt lozen. En onze boot ligt in de weg. Onze bagage mogen we achter laten, op goed geluk dan maar! We horen nu ook dat we pas over 2 uur vertrekken, dus we hebben alle tijd om eerst wat rond te lopen, foto’s te maken en een lekker visje te gaan eten in de haven.

Op naar het beloofde strand!
Terug bij de boot blijkt alles er nog te zijn, maar de schipper vertelt dat we slechts tot aan “Proveta” kunnen komen. Vanaf daar zullen we op een ander bootje moeten overstappen om bij Aveinturero te komen. Wat fijn dat An en Leo Portugees spreken! En dan te bedenken dat het oorspronkelijke plan was dat An, Leo en Marieke er al een nachtje eerder zouden zijn en ik alleen zou hebben gereisd vanaf Rio naar Aveinturero.

Hoe dan ook, we gaan eindelijk varen! Onderweg delen we wat Nederlandse lekkernijen uit aan de Brazilianen. Dropjes, winegums en allerlei schepsnoep. Heerlijk vinden ze het, totdat een van hen de zure mat te pakken heeft en zo’n verschrikkelijk zuur gezicht trekt! Hij denkt echt dat we hem erin luizen omdat we zo hard moeten lachen om zijn zure vieze gezicht…want hij kan zich waarschijnlijk niet voorstellen dat wij dit lekker vinden. Na ruim twee uur varen komen we aan in de haven van Proveta. Op de steiger zit een man of vijf visnetten te repareren. Dit blijken ook de mannetjes te zijn die ons naar Aveinturero kunnen brengen. Een tripje enkele reis kost 300 Reial en dat is volgens onze Braziliaanse vrienden echt te veel. “Ze hebben er gewoon geen zin in” denkt An, en daarom vragen ze zo veel. Het duurt en het duurt en inmiddels begrijpen we dat het ook te maken heeft met het weer. Het is behoorlijk bewolkt geworden en het waait waardoor de golven op zee veel te hoog zijn. We kunnen wandelen, in 2.5 uur vanaf hier over een hike trail. Maar dat zien we niet zitten met al onze bagage en boodschappentassen. Op het punt dat we eruit zijn en toch 300 Reial te willen betalen, wordt door de schipper besloten dat het weer echt te slecht is en tegelijk krijgen we van iedereen op de steiger een slaapplek aangeboden.

Een nachtje in Proveta
We lopen nu in een stadje met zo’n 40 inwoners schat ik, er is een bakkertje en een pizzeria en verder niets. Helaas is het geen strandweer meer, en dus gaan we lekker een biertje drinken bij de bakker! Want ja, die heeft als enige op het eiland een koelkast met biertjes. Op mijn telefoon zie ik “geen service” en ik voel me echt ver weg van huis en weg van mijn werk. Die avond gaan we eten bij de pizzeria, die heel ironisch helemaal geen pizza’s heeft maar burger, “chise” burger or chise salad. Dat laatste blijkt ook een cheeseburger te zijn maar dan met sla en tomaat. Ik ben moe en besluit zo “thuis” wel een banaan te eten want ik ben te moe om zo’n hele hap te eten en dan komt Leo binnen die ook de “carb bom” niet ziet zitten en hij bestelt alleen een gebakken ei. Prima plan, eitje, sla, tomaat en hot sauce.. “Eggie salad” Mmmm!

Waar eindigt het…
Ik kan echt nog pagina’s vol schrijven over de twee dagen die volgden, maar dan is het eerder een boek dan een blog, en mocht mijn moeder dit lezen dan laat ze me nooit meer op pad gaan. We hebben op dag twee de hike gedaan die ons naar Aveinturero heeft gebracht waar het echt adembenemend mooi is! Een prachtig strand op een bijna on-ontdekt stukje van de wereld! Terwijl het noodweer losbarstte en we de nodige caipirinha’s achter onze kiezen hadden moesten we terug naar Proveta en dat werd de natste hike (“slide”) die je je maar kan voorstellen. Gewapend met wandelstokken en de nodige moed zijn we tijdens de tropische storm weer naar de andere kant van de berg gelopen…helaas heb ik van deze barre tocht geen foto’s omdat onze telefoons het niet overleefd zouden hebben als we ze gepakt hadden. Die zaten zo veilig mogelijk ingepakt onder Marieke haar plastic poncho! Maar de beelden van ons op die berg zitten voorgoed in mijn geheugen gegrift!

Het verhaal eindigt gelukkig veilig aan de andere kant van de berg! En ondanks de storm ging onze boot de volgende dag gelukkig terug naar Angra. Nog diezelfde nacht zat ik weer veilig in het vliegtuig terug naar Nederland, waar ik nog net even Koningsdag kon vieren!

Het werd een reis om nooit meer te vergeten!!

Sfeerimpressie:

Wachten op de boot… 🙂
20140606-002414-1454198.jpg

Gestrand in Proveta (hoef je niet te onthouden)
20140606-002415-1455550.jpg

Mooi weer onderweg van Proveta naar Aveinturero…
20140606-002416-1456218.jpg

We made it!!!!!
20140606-002416-1456592.jpg

En was is het hier mooi!!!
20140606-002417-1457048.jpg

Geef een reactie