Geen betovering in Milaan

20140319-165812.jpgEen dag in Milaan, de zo’n schijnt al vroeg mijn kamer binnen en ik bekijk via tripadvisor wat er zoal te doen is in deze stad. Het Duomo staat op nummer één en daaromheen is genoeg te zien volgens andere reizigers. Kaartjes voor het laatste avondmaal van Da Vinci zijn op het laatste moment niet meer te regelen, ik zie online dat ik op zijn vroegst morgenavond om 17.45 langs de muurschildering kan lopen maar dan ben ik al weer onderweg naar Rome.

Op mijn kamer luister ik via Spotify naar Eros Ramazotti om lekker in Italiaanse sferen te komen en als ik klaar ben kan ik nog even gauw naar het ontbijt voor een heerlijke koffie en een broodje. Ik ben de enige die de tijd heeft om de stad in te gaan want de anderen gaan na het ontbijt al weer terug naar Amsterdam. Bij de receptie vraag ik om een kaartje voor de tram: “Ah oohhh zhere iz à ztrike, no public transport today” De taxi’s zijn het komende uur ook niet beschikbaar en ik loop verbaasd terug naar de ontbijtzaal waar ik even wil opzoeken hoe en wat, waar ik ben, of ik naar de stad kan lopen, en of ik anders iets in de buurt kan ondernemen. Ik word aangesproken door de Italiaanse barista van de lekkere koffie, die denkt dat ik nog zo’n lekkere koffie wil. Ik leg uit dat ik graag de stad in wil, en ook hij weet van de “ztrike” maar hij denkt dat alleen de bus en tram niet gaan en de trein wel. Hij regelt iemand van security die me wel even bij de trein wil afzetten en daar zit ik ineens, in een busje in de suburbs van Milaan, want helaas, ons hotel ligt een eindje van het centrum. Op straat zien we gewoon een bus en tram rijden en zelfs lijn 12, die ik moet hebben. Ik koop snel twee kaartjes bij de lokale tabaco shop op de hoek (in de tram kan dat niet) en ik spring weer bij mijn Keniaans/Italiaanse security man in zijn bus die me achter de tram aanrijdt tot de volgende halte. Grazie mille!!! Hup de tram in en op naar het centrum.

Als ik vanuit de tram om me heen kijk heb ik meer het idee dat ik in Shanghai ben dan in Milaan. Achter me in de tram tettert een Chinese vrouw in m’n oor en ik zie Italiaanse restaurants met Chinese namen en vooral heel veel Chinese kledingzaakjes.

Eigenlijk ben ik nogal vluchtig in de tram gestapt zonder voorbereiding, ik weet niet eens waar ik precies heenga en waar ik er uit moet. Goed opletten of ik iets herken van de plaatjes, maar tot dusver vooral Chinezen te zien. Gelukkig blijkt Milaan toch ook echt de basiliek te hebben en in het zonnetje loop ik over het piazza del duomo en door de Galleria Vittorio Emanuele, dé winkelstraat van Milaan waar winkels als Prada, Louis Vuitton en Tod’s pronken en waar het heerlijk is om een tijdje rond te kijken. Niet alleen voor de schoenen en tassen maar ook vanwege de prachtige mozaïeken vloer, de enorme glazen koepel en de schilderingen op de muur. Geen laatste avondmaal maar ik ben blijkbaar al snel tevreden.

Om half een heb ik mijn rondje duomo en omgeving gedaan en neem ik de tram richting een ander deel van de stad. Na een paar honderd meter staat de tram stil. Technisch probleem voor zover ik het begrijp. Ik stap uit en besluit lekker in het zonnetje op het terras er tegenover te gaan zitten, dan zie ik wel wat er gebeurt en neem ik straks een volgende tram. De kapotte tram wordt even later weggereden en als ik mijn lunch op heb (een heerlijke lasagne genovese) is er nog geen andere tram voorbij gekomen. Ik zie bij de halte dat er over 22 minuten pas weer een komt, dus ik besluit alvast in het zonnetje naar de volgende halte te lopen. Ook daar zie ik dat het nog steeds 22 minuten duurt en zo loop ik van halte naar halte en besluit dan maar het hele stuk te gaan lopen. Onderweg zie ik weinig interessants, de huizen/appartementen zijn grauw, de mensen die ik tegenkom dragen helaas geen Prada maar -hooguit- Zara en na ruim anderhalf uur tramlijnen volgen (zonder een tram te zien) ben ik terug in de suburbs van Milaan. Na 6 uur Milaan durf ik voorzichtig te zeggen dat het mijn hart niet gestolen heeft en dat Rome nog steeds mijn grote Italiaanse liefde is.. Mocht iemand het hiermee oneens zijn dan hoor ik graag waar ik de volgende keer naartoe moet gaan. (Hoe eerlijk is het eigenlijk om Rome met een andere (Italiaanse) stad te vergelijken??)

Morgen mag ik gelukkig nog even naar Rome, waar de naam van de luchthaven mijn hart al sneller doet kloppen (weet je nog…”Rome Fiumicino, Aeroporto internazionale Leonardo da Vinci” …zucht…) maar eerst een nachtje naast mijn grote liefde thuis!

20140319-165611.jpg

2 gedachten over “Geen betovering in Milaan

  1. Ik was in februari een hele dag in Milaan en vond het heerlijk!!
    Lekker rondgelopen, ook naar de Dom geweest en de hele grote winkelstraat erachter. Heb me prima vermaakt!! 🙂

Geef een reactie